Γείωση – μέρος 4ο (Μέτρηση Αντίστασης Γείωσης)
Κατασκευάζουμε έναν γειωτή εισάγοντας μεταλλικά ηλεκτρόδια στο έδαφος.
Για παράδειγμα, στην απλούστερη περίπτωση ο γειωτής αποτελείται από μια ράβδο μήκους περίπου 3m. Η ράβδος είναι συνήθως από γαλβανισμένο χάλυβα ή χαλκό (Σχ. 3.13α).
Όταν η αντίσταση του γειωτή είναι μεγαλύτερη από την επιθυμητή, προσθέτουμε περισσότερες ράβδους και τις συνδέουμε αγώγιμα μεταξύ τους.
Εναλλακτικά, ο γειωτής ταινίας αποτελείται από µια ταινία από χαλκό, είτε από χάλυβα γαλβανισµένο ή επιχαλκοµένο, η οποία τοποθετείται σε χαντάκι βάθους 0.5–1m (Σχ. 3.13β).
Τοποθετούμε την ταινία ευθύγραμμα ή κυκλικά γύρω από την εγκατάσταση
Επίσης, ο γειωτής πλάκας είναι µια επιφάνεια από χαλκό πάχους τουλάχιστον 2mm, ή από γαλβανισµένο χάλυβα ελάχιστου πάχους 3mm, η οποία τοποθετείται κατακόρυφα στο έδαφος σε βάθος µεγαλύτερο από 0.5m (Σχ. 3.13γ).
Τέλος, ο γειωτής πλέγματος είναι ένα γαλβανισµένο πλέγµα διατοµής 5mm2, µε ανοίγµατα περίπου 0.5m, το οποίο τοποθετείται οριζόντια στο έδαφος σε βάθος µέχρι 1m (Σχ. 3.13δ).
Πάνω από το πλέγμα, η τάση κατά μήκος του εδάφους είναι πολύ μικρή.
Ως αντίσταση γείωσης ορίζουμε την αντίσταση από τον γειωτή έως την άπειρη γη.
Ως άπειρη γη θεωρούμε ένα σημείο του εδάφους, σε άπειρη απόσταση από το γειωτή, το οποίο έχει δυναµικό µηδέν.
Το Σχ. 3.13ε παρουσιάζει τη μεταβολή του δυναμικού στο έδαφος V, όταν στο γειωτή εφαρµοστεί µια τάση VG ως προς την άπειρη γη.
Έτσι, το δυναμικό μειώνεται όσο απομακρυνόμαστε από το γειωτή και θεωρείται αµελητέο σε απόσταση 10πλάσια από τη µεγαλύτερη διάσταση του γειωτή lG(max).
Επομένως, στις πρακτικές εφαρμογές χρησιμοποιούμε αυτή την απόσταση ως όριο της άπειρης γης.
Από το Σχ. 3.13ε ορίζεται η τάση επαφής, ως η πτώση τάσης κατά µήκος 1m του εδάφους δίπλα στο γειωτή.
Ενώ η βηµατική τάση είναι η πτώση τάσης κατά µήκος 1m του εδάφους στην υπόψη θέση l.
Επιπλέον, η αντίσταση γείωσης εξαρτάται από την ειδική αντίσταση του εδάφους, η οποία µεταβάλλεται µε την υγρασία και τη θερµοκρασία.
Συγκεκριμένα, η ειδική αντίσταση μειώνεται όσο αυξάνεται η υγρασία.
Για το λόγο αυτό οι γειωτές πρέπει να τοποθετούνται σε βάθος µεγαλύτερο από 0.5m, όπου το έδαφος διατηρεί περίπου σταθερή την υγρασία του.
Επίσης η ειδική αντίσταση του εδάφους µειώνεται µε την αύξηση της θερµοκρασίας. Η µεταβολή αγγίζει το ±30% ανάλογα µε την εποχή του έτους.
Βέβαια, το είδος του εδάφους (πετρώδες, ελώδες), έχει καθοριστική επίδραση στην τιµή της αντίστασης γείωσης.
Για τη μέτρηση της αντίστασης ενός γειωτή εφαρμόζουμε τη μέθοδο του βολτόμετρου–αμπερόμετρου με τη διάταξη του Σχ. 3.14.
Επιπλέον, η πηγή είναι εναλλασσόμενης τάσης, µε τιµή µερικές 100δες volt και συχνότητα συνήθως στην περιοχή 70–140Ηz.
Καθώς και η συχνότητα της πηγής πρέπει να είναι διαφορετική από τα 50Hz, έτσι ώστε να µην επηρεάζεται η µέτρηση από τα γειτονικά γειωµένα δίκτυα.
Στη συνέχεια, μέσω της µεταβλητής αντίστασης Rp ρυθµίζεται το ρεύµα που εφαρµόζεται στο γειωτή, το οποίο µετράται από το αµπερόµετρο.
Παράλληλα, το βολτόμετρο μετρά την πτώση τάσης που προκαλεί το ρεύμα μέσω του γειωτή.
Για την επιβολή του ρεύματος στον γειωτή χρησιμοποιούμε το βοηθητικό ηλεκτρόδιο Α.
Αντίστοιχα, για τη μέτρηση της τάσης χρησιμοποιούμε το βοηθητικό ηλεκτρόδιο Β.
Τα ηλεκτρόδια Α και Β έχουν τη μορφή μικρών ράβδων. Τοποθετούνται στο έδαφος σε επαρκή απόσταση από το γειωτή (20–50m), ώστε να θεωρούνται σημεία άπειρης γης (μηδενικού δυναμικού).
Παράλληλα, οι αντιστάσεις γείωσης των βοηθητικών ηλεκτροδίων Α και Β είναι της τάξης των 100δων ohm.
Με την προϋπόθεση ότι κοντά στο γειωτή και τα βοηθητικά ηλεκτρόδια δεν υπάρχουν µεταλλικά αντικείµενα.
Η αντίσταση του γειωτή υπολογίζεται από τη σχέση όπου, Vi και Ii είναι οι ενδείξεις του βολτόµετρου και του αµπερόµετρου αντίστοιχα, rv η εσωτερική αντίσταση του βολτόµετρου και rB η αντίσταση γείωσης του ηλεκτροδίου Β.
Όπου, Vi και Ii είναι οι ενδείξεις του βολτόµετρου και του αµπερόµετρου αντίστοιχα, rv η εσωτερική αντίσταση του βολτόµετρου και rB η αντίσταση γείωσης του ηλεκτροδίου Β
Σχετικά άρθρα:

